Green heels.

Maaga kaming umuwi kahapon pagkatapos ng pangatlo kong subject. ewan ko ba, tinamad na yatang pumasok lahat ng professors ko ng tuluyan, unang araw palang naman kasi ng klase namin ngayong linggong to sino ba naman ang hindi tatamarin.

pumara na ako para sumakay ng taxi papunta sa lrt monumento station. nagmamadali rin kasi akong umuwi dahil babalik pa ako ng Bulacan. saktong pagbaba ko ng d. jose station ay meron ng nakaabang na aircon bus pauwi. at dahil traffic, nagpunta muna ako ng 7-11 para bumili ng makakain.

pagpasok ko ay nagaabang ang isang mahabang linya ng tao na makukumpara sa pila ng NFA rice. akala ko ay may panic sale o kaya'y free goods with every purchase na noong mga oras yon. at dahil sa kagutuman ko, tinitigan ko nalang ang cashier sabay abot ng lays chips na binili ko.




at dahil isang ugali kong masama ang sumingit sa pila paminsan minsan ay mabilis din akong nakapagbayad.





" sir would you like some chocolates po. matamis masarap masustansya, ---cloud nine."






para akong natauhan sa narinig kong mga salita ni ate habang nagbabayad. akala ko ay namiss ko lang ang bagong commercial ng cloud nine sa telebisyon. paraan pala yon ni ate upang ma-enganyo ang mga bumibili na tikman ang excess na stocks ng cloud nine nila. napangiti ako habang umaalis palabas.

napatakbo ako ng makitang umaandar na ang bus na dapat kong sakyan. tsaka halos patalon na umakyat at umupo sa pinakadulo na may bakanteng upuan. nakita ako ang highschool classmate kong si eg na nasa kabilang parte ng mga upuan. nagusap kami ng mga ilang bagay na puro may kinalaman sa computer at mga software ng maputol ang aming usapan sa pagsakay ng isang lalaking mataba na sa gitna namin umupo.

saka ko naman tiningnan ang aking celphone at binasa ang mensaheng aking natanggap.


" samahan mo ko punta greenhills. "


si cho.

bigla akong natuwa sa mga oras na yon. bihira kasi kami magkita ni cho di kagaya nung dati. ng di pa siya busy. nagdadalawang isip ako kung bababa pa ba sa balintawak gayong nakapagbayad na ako ng pamasahe hanggang sa bahay. hinhintay ko na magkaroon ng sign. sign para bumaba ako at hintayin na lamang siya magtext na malapit na siya. nahihilo na ako sa kakatingin ng kaliwa't kanan.

wala padin.


hanggang sa lumampas na ako sa toll gate ng NLEX. sabi ko sa sarili ko,
" hindi siguro gusto ni bro na tumuloy ako ngayon."

pero hinde,

ng makauwi ako, tsaka sya nagtext

" abang ka na sa trinoma daanan kita, galing ako sa banko."

kahit na dapat ako ang magmaktol, sa sobrang iwas ko na tumigil sa bahay ng matagal ay umalis din ako agad pagkatapos kong magbihis. sumakay ng bus na parang walang inaalalang iba. nagpaalam lang ako kay mama na aalis sandali.

SANDALI lang.



05:30 p.m.

Nasa munoz na ako. tumawag siya habang nagbabalance ako sa pagtayo sa bus. para akong kundoktor na sumasagot ng tawag sa gitna ng sasakyan. sabi niya ay sa parking daw kami magkita, oo naman siya ng oo. hanggang sa dumating ako ng trinoma.

" nsan ka na? " una kong text sa kanya pagkadating ko sa parking. sinundan yon ng 21 na tawag sa kanya. walang sumasagot.

mangiyak ngiyak na ako na umalis papunta sa loob ng mall. nagbabakasakali na makasalubong ko siya, sabihing sorry dahil naiwan niya ang celphone niya sa sasakyan, o di kaya ay sabihing may pinuntahan siya na bawal ang celphone para maging pampalubag loob ko sa paghihintay at pagiisip kung nandoon ba talaga siya sa loob ng isa't kalahating oras.

nagpalakad lakad ako, sa garden sa taas, pababa, inakyat baba ang level 3 hanggangg level 5 ng parking pabalik ng loob, tumambay sa kapihan at umikot ulit hanggang sa magsawa at umupo sa pinakaharap na mall. yung inaabangan ng mga taxi paalis. nakapagdesisyon ako, kapag hindi pa siya nagreply sa loob ng 10 minuto, aalis na talaga ako.


" cho calling... " biglang register sa celphone ko. imbes na magtampo, malumanay kong sinagto ang phone.



" asan ka na ba? hinahanap kita kanina pa. " kahit na hindi obvious na hinahanap ko siya sa pagmiscall ko ng dalawampung beses na.



" andito din ako trinoma, nawala kasi celphone ko kanina, naiwan sa CR buti nalang at nakita ni kuya janitor. ang ingay daw eh. kaya napansin niya."



" okay. andito ko sa harap. pupuntahan kita." tinatry kong maging okay sa pakikipagusap sa kanya. naisip ko, kahit papano may excuse siya.


" puntahan nalang kita dyan. cge."


maya maya lang ay nasa likod ko na siya. nakangiti pa ang loko habang papunta sa akin. ako naman eh parang di mapakali dahil gusto ko siyang sapukin sa pagpapahintay sakin. agad niya ako inaya pumasok sa loob at bumalik kami sa parking. magcocommute lang daw kami at iiwan ang sasakyan sa mall. umalis kami agad at iniwan ang bag ko. isang estudyante naka nursing uniform at nakacap ang may kasamang lalakeng matangkad na nakapulang t-shirt at short na maong ang lumakad papunta sa MRT.


kami yon.



pakunswelo ko nalang eh yung libre niya naman lahat. ok na ako bigla.


sumakay kami ng MRT at bumaba sa Santolan station. maraming tao pero buti nalang dahil sa aking singit powers (tama, singit powers) nakaupo kami sa buong byahe sa MRT. sinumpa ko ang dami ng taong nagsisiksikan at nagtutulakan kasama ng mga nagchichismisang mga tao sa loob ng tren. isama pa ang mga pa-mhin na kung makatitig ay sobra sa lagkit. namumutla na ako.

sa wakas, nakarating kami sa santolan.


nagabang kami ng bus papuntang ortigas dahil mas malapit daw kung magbubus kami papunta sa aming bababaan. sweet naman si cho, makwento at hindi ka maboboring kausap. ngunit hindi ko alam kung bakit sa buong byahe namin galing ng santolan papunta sa sakayan ng jeep eh si Gloria Arroyo ang aming topic.

idol niya daw talaga si ate glo. kung iisipin lang daw ng mga tao ang naging papel niya para sa Pilipinas, malamang maiintindihan nila ang mga plano nito para sa bayan.

nagkamali siya ng pinagkwentuhan. hindi ko masyadong pinapakinggan ang sinasabi niya. mas busy ako sa pakikipagtitigan sa isang lalakeng nakabihis semi-formal, maputi, at kahawig ng isang sikat na modelong kilala ko na kasabay namin sa jeep papuntang green hills. naalala ko ito lang ulit ang pagkakataon na sasakay ako ulit ng jeep. namimiss ko ang tabi tabing pag upo at abutan ng bayad. ang mga linyang " konting ipit pa po" ay mga alaala ng masayang nakalipas na 10 buwan.

" mauna ka ng bumaba." nawala ako sa matinding eye to eye contact namin ni kuya ng ayain ako ni cho dahil naroon na kami. wala akong nagawa ngumiti ako kay kuya at bumaba. speechless siya.



pagdating doon, agad kami naghanap ng mapapagpagawaan ng nasira niyang celphone. yung erickson niya na touch screen. ayaw daw pumidot. nagikot ikot kami at nagpalipat lipat ng pwesto hanggang sa makuntento sa isang gumagawa. presyo lang naman ang pinagtatalunan sa tuwing lilipat kami ng pwesto. ayaw kasi ni cho ng mahal. para sa kanya, lahat dapat tinitipid. kaya siya nagkakapera dahil doon.

itago nalang natin ang aming pinagpagawaan sa code name na "kuya biceps" dahil ito sa kanyang tila sasabog na braso habang suot ang kanyang tight white undershirt. bigla kong naalala si Mr. Clean kung sakaling magkakabuhok ito. nahuli ni kuya ang tiwala ni cho kaya't sumang ayon ityo na doon na magpagawa. 500 ang singil kasama ang 2 weeks warranty at labor. hindi na masama.

inumpisahang palitan ang screen ng celphone, habang nagumpisa rin akong mainip sa tagal at ingat ni kuya biceps sa pagayos nito. mabuti ng mabagal at sigurado ang motto ni kuya sa buhay. isip isip ko.


dahil sa pagkainip, gumala ang mga mata ko sa paligid. napansin ko tuloy na halos lahat ng nagtatrabaho doon sa parteng yon ng mall ay malalaki ang braso, katawan at iba pang masels. naglaro ang isip ko kung kailangan ba sa ganong negosyo ang ganong pangangatawan.


nagkamali ako. meron palang malapit na fitness first sa bandang iyon. kaya naman ang mga nagtatrabahong technician, kapag walang costumer eh dumidiretcho na sa gym para magpalaki ng katawan.


08:15 ng gabi


ng matapos ang paggawa ng celphone, dumiretso kami sa promenade para kumain. ang sabi ko ay magdidiet kami ngunit sa chef savory siya dumiretso. gutom na daw siya. maawa daw ako.

habang kumakain, nagusap kami tungkol sa mga bagay bagay na may sense naman. masasabi ko isa yong mini date naming dalawa. kahit na madalas kaming magkita ay hindi kami naguusap ng ganon kaseryoso sa mga bagay. para sa akin kase, ang date ay isa ring seryosong paguusap. hindi boring kundi yung may sense.

pinapanood din namin ang mga taong dumadaan, ang mga lalaking masayang naghaharutan na parang kagagaling lang sa broke back mountain trip, ang mga matandang baabeng postura kung manamit, mga sosyalerang kolehiyala, mga college jocks, isang bading na iwinawagayway ang kanyang chanel na bag, at mestisong kaduda duda ang kasarian.

lahat yon pinansin namin habang nagsasalitan sa pagsubo ng pagkain.



nakangiting inabot ng waiter ng credit card na ibinigay ni cho. sabay senyas sa kasamahan niyang lalake. nakukuha ko ang sensyasan.

kompirmado daw. magjowa kami.



hindi ko na lamang pinansin yon. dahil bukod sa hindi totoo, ay nakakapanginis. sabagay, sino ba naman ang normal na lalakeng kakain ng dalawa lang sila sa isang espesyal na lugar. dahil na din may curfew si cho hanggang alas-10 ng gabi, agad kaming tumayo para umuwi. dadaan pa daw siya sa red ribbon para bumili ng cake. sa kanya lamang iyon.


ng makalabas kami, isang babae ang bumati sa amin, isa daw siyang ahente ng credit card at mayroon silang promo sa araw na iyon. agad iniwasan ni cho ang babae dahil sa pagiging makulit nito, ngunit pilit kaming sinusundan upang ipilit ang credit card promo na kanyang alok.

nang makalayo kami ng kaunti ay bumalik ang babae at nagsama nagsama ng isa pang babae. ngayon ay dalawa na silang nagungulit sa amin. pinipilit kong ibahin ang direksyon namin upang malito sila at tumigil, pero walang silang sawa ayaw padin kaming tantanan.


" sir sige na po, mas okay po to dahil bihira po kami mag ganyang promo advantage niyo po dahil madalas kayo gumagamit ng inyong credit card. kahit po magfill up lang po kayo para makauwi na kami cge na po sir."


sa kakapilit ng dalawang babae, at maawain talaga siya, sumuko na si cho at hinarap sila. ako naman ay hinihila ang damit niya at pinapakitang tutol ako sa kanila, ngunit matigas pa sila sa bato. dinaig ang miss universe sa pag project ng kanilang ngiti.


" sir,kayo po, ayaw niyo mag fill up ng form, san po ba kayo umuuwi?" tanong ng babaeng ahente sa amin.


dahil alam kong parte ito ng kanilang PR, inintertain ko na din upang hindi masayang ang oras ko sa paghihintay kay cho.



" sa Bulacan pa. " mataray kong sagot.

" ah ganon ba sir? anlayo pa ho pala ng uuwian ninyo."

"oo, kaya nga nagmamadali kami."

hindi parin siya natitinag. sinusubukan padin niya ang lahat ng pwede niyang maitanong para kausapin ko siya at malibang.





"siguro po sir hinihintay na kayo ng girlfriend niyo kaya kayo nagmamadali noh? saglit nalang po yon. "




"wala akong girlfriend."





ngumiti lang siya. pinipilit magbukas pa ng usapan para lang hindi ako mainip sa paghihintay.

" ano pong binili niyo, sir? "





hindi ako sumagot, naiinip na ko dahil sa tagal ng ginagawa nilang pag fill up. may naisip ako.













" bumili ako ng heels, may laban ako ng miss gay mamaya."










umalis ang babae.

4 months

10:01 ng umaga




Wala akong kasama, at dahil hindi pumasok ang profesor ko sa una kong subject, naghanap ako ng lugar upang humanap ng mapaglilipasan ng oras. pumasok ako sa isang cafe na katabi ng eskwelahan ko. agad umupo sa antigong kahoy na upuan na disenyo ng lugar. umorder ng paborito kong kape at nagumpisang sariwain ang kaganapang dinulot sakin ng ilang buwan kong pananahimik. 4 na buwan na rin ang nakalipas mula ng dumapo ang mata ko sa mga pahina ng blog na ito. tsaka ko naalala, isa padin akong blogger, ngayon higit kailanman.


tama, pagkatapos ng lahat, napagisip-isip kong hindi ko dapat itinitigil ang tanging kasiyahan na nagbibigay sakin ng pagtanggap sa mundong ginagalawan ko. dahil dito, malaya akong nagkakapagpahayag ng anu mang naisin ko, kahit ano pa yon. nakikilala ako sa paraang kontrolado ko ang lahat at ako ang bida ng sarili kong kwento.



sa araw na to, handa na ko.




Ang mga nakalipas na buwan ay pawang naging mabagal ang pagtakbo para sa akin, maraming nangyari na hindi ko inaasahan, ngunit alam kong maaring dumating. naging abala din ako sa aking pagaaral kaya naman hindi ko namamalayan unti-unti akong nawawala. nawawala sa katotohanang dapat kong harapin, isang bagong buhay na wala ang mga mahal ko sa buhay, lalo na ang mga taong minahal ko.


inumpisahan ko nang ibaling ang atensyon ko sa ibang taong nagbibigay ng halaga sakin, mangilala ng mga taong maaring maging parte ng kinabukasan ko. si mek, bagaman tuluyan ng lumisan paalis ng bansa ay nanatiling kaibigan sa akin, yun nga lang, wala na kaming panahon sa isa't isa, nakikita ko na hindi malayong malimutan namin ang isa't isa pagdating ng araw pinaghandaan ko na rin ang posibilidad na yon, masarap isipin na hindi na siya ang isa sa mga taong iniisip ko ang buhay araw araw.


may mga taong dumating sa loob lamang ng 4 na buwan, nagbalik ang dati kog kaibigang si cliff, na noo'y may espesyal na pagtingin sa akin, ngunit hindi rin nagtagumpay ang dapat sana't masayang pagasasama namin bilang magkaibigan, may mga bagay din kasi na hindi makakailang sa akin ang problema, hinayaan ko na lamang ulit itong mawala. nakilala ko rin si cho, isang business man na naging aking sandalan sa mga panahong kailangan ko ng kasama. isinasama nya ako sa mga lugar na sabi niya ay mainam upang makalimutan ko ang lahat ng mga bagay na ilang ulit kong binabalik balikan, ipinaunawa nya sa akin na hindi padin ako nakakalimot sa mga nangyari, at hindi ko yon dapat takasan bagkus harapin at magsimula ulit.


sa loob ng ilang buwan din na yon naging aktibo ako sa pagtutuon ng pansin sa aking sarili, sa pagaayos, pag-alam ng mga bagay na pwede ko pang matutunan kahit na sa likod ng isip ko ay nagsasawa na akong lokohin ang sarili ko sa pagpapanggap na kaya kong maiba ang lahat, minsan kailangan mong pangunahan ang iniisip mo kesa sa kung ano sa tingin mo ang dapat mong gawin.
tsaka mo malalaman kung nagkakatugma ba ang iniisip mo at sinasabi ng puso mo. mahirap pagawayin ang dalawa.


si pat, sa loob ng 10 buwan na kawalan ng komunikasyon namin sa isa't isa, ay hinhintay ko padin yung araw na magbabalik siya upang ipaliwanag sa akin ang lahat, gawin ang posible nyang magawa para makawala ako ng tuluyan sa kanyang alaala. simple lang ang hinhintay kong pagkakataon ngunit tila sa loob ng isang daang taon ko lamang maaring maranasan. ganon pa man, sinusubukan kong magbago ang nagiging mga paglipas, walang imposible kung may ginagawa ka, mas mabuti yon kesa sa naniniwala ka lang.






masasabi kong unti-unti na akong nabago, hindi ko na hinahanap hanap ang mga lugar na dati ay malimit kong puntahan, iniiwasan ang mga bagay at katauhang nagbibigay sa akin ng tensyon at kalungkutan sa buhay, siguro sa sarili ko ay alam niyang mas okey sa akin maging masaya at kuntento sa kung anong nangyayari sa araw-araw, pinipili kong mag-isa kesa sa maraming kasama, pinaglalaanan ang sarili ko ng higit sa iba. kailangan kong mahalin muli ang sarili ko, bago ko ibigay ulit ang pagkatao ko sa iba. isang leksyon na hindi lamang ako ang natuto ngunit pati rin ang iba pang nauna sa akin. panahon lang yan, naisip ko, ang mga ganitong bagay ay parte ng paggiging tao, una unahan lang yan maranasan, maramdaman ngunit dadating ka din sa puntong hindi mo mamalayan, nandyan ka na.



sa bawat hakbang kong nakayuko, ang mga paa ko ang nagsasabi kung saan sila pupunta.






alam na nila ang aking patutunguhan.












eto na ko ngayon---nahaggard.

Nakalipas ang dalawang buwan ng paninihimik kong muli. inaamin kong nawalan ako ng gana para muling buksan ang panibagong yugto ng aking buhay sa blog na ito. nagkamali ako.

hindi pa pala ako handa.

inisip kong kaya kong harapin ang lahat na parang kagaya ng dati, bumangon sa dati kong kinalalagyang sarili. tipong maging patay malisya sa bawat kinukwento, na para bang okey lang ang lahat. hindi ko kayang dayain ang sarili ko. kinailangan kong maglaan ng oras para tuluyang maghilom. pagisipan ang mga bagay bagay at maging malakas muli.

sa ganong dahilan, nilisan ko ang sandali kong pagbabalik sa pagbo-blog.


Mahirap gumising bawat araw na alam mong nagiisa ka na lang, mahirap kalimutan ang taong kinasanayan mong maging parte ng buhay mo. hindi mo maipaliwanag sa sarili mo, kung san ka dapat magsimula. dahil hindi mo rin kayang harapin ang katotohanan.

simple.




sinikap kong mag-iba ang takbo ng mundo sa bawat araw na ginusto kong magpatuloy. iniba ko ang mga dating nakagawiang gawain at lugar na ginagawa at pinunpuntahan ko. ang mga dating tambayan, kainan, pati ang mga normal kong gawain ay pinipilit kong kalimutan. sa ngayon, mas ginugusto ko ng maglakad ng mag-isa, kumain ng walang kasama at iwasan ang mga bagay na maaring magpaalala sa akin tungkol sa kanya at sa aming dalawa.

oo. isa kong malaking loser.

pero nanininiwala akong sa pagbabago ng lahat, tinutulungan mo ang sarili mong makapagsimula. nakakatakot pero kinakaya ko.


ang sabi niya noon, natutunan niya sa akin na sa buhay, hindi tayo laging sigurado, mag-iiba at mag-iiba ang mga susunod na mangyayari sayo. kailangang paghandaan mo ang bawat posibleng mangyari. ngayon sinisisi ko ang sarili ko sa pagtuturo sa kanya noon.

tinatanong ko din ang sarili ko kung bakit hindi ko nagawang paghandaan ang lahat ng ito.


kalilipat ko lang sa isang unit sa sta. mesa. sinadya kong magkaroon ng bagong lugar na uuwian ko. alam kong makabubuti din ito para sa akin. tinulungan ako ni mek na maghanap ng pwede kong pagtuluyan.


nakabalik na si mek sa amerika magdadalawang linggo na ang nakaraan. magulo ang mga naging huling linggo ng pamamalagi niya sa pilipinas. at isa na ako sa mga dahilan kung bakit ganoon ang kinahinatnan ng lahat. mas pinili kong manatili sa pilipinas kesa lumayo. yon ay kahit alam kong mas malaki ang tyansa na mapadali ang pagtanggap ko ng lahat. ngunit hindi sa ganong paraan.

mas naging busy na rin ako sa aking pagaaral. hindi ko akalaing mapapagod at mapupuyat ako ng sobra sa bawat ginagawa ko. lahat ng bagay may kapalit at kasamang responsibilidad. kailangan kong matutong tanggapin at paniwalaan iyon. kung hindi ay mawawalan ng saysay ang mga paghihirap kong magbagong buhay.


sa anu mang pinagdaraanan ko ngayon, hinihintay ko lang na buumagsak sa kanilang tamag lugar ang lahat. hindi madaling paniwalain ang sarili mo sa pagasang maging mayos ang lahat,
pero nagtitiwala ako.



lilipas din to.

Ang Notebook

Halos tumatagaktak ang pawis ko hanggang break time ko sa eskwelahan ng tanghali. siguro isang tabo ng tubig na ang nawawala sa katawan ko pagkatapos ng isang buong oras sa klase.sa sobrang pagkairita ay tumambay muna ako sa aking paboritong spot-----ang library.

" grabe ang init noh? " biglang bati sakin ng isang pamilyar na mukha.

si christian.

naging classmate ko si christian noong first semester ng first year. tahimik, mabait, magaling makisama, gwapo, at kung magaaral lang eh meron namang utak. siya ang una kong crush sa college. pero syempre, di niya alam yon. hindi na kami naging classmates pagkatapos pero nagkikita at nagsasama padin kami paminsan minsan. espesyal ang turingan namin sa isa't isa. pare pa nga ang tawagan namin.



"oi pre, san ka ba mamaya? la na kase akong class eh. pwede bang mag-sit in nalang ako sa inyo? " paalam niya sakin habang patuloy ako sa pagpunas ng tissue sa aking katawan.


tama, tissue ang gamit ko at hindi panyo. mas nagiging fresh kasi ang pakiramdam ko kapag tissue ang gamit ko kesa sa panyo. ang dahilan ko, ang tissue, kahit mabasa pwede ka pang kumuha ng bago at itapon ang nagamit mo na, samantalang ang panyo, kapag basa na ng pawis, hindi mo na pwedeng magamit pa.me punto naman diba?


"ewan ko lang, di ko pa naranasan magpa sit-in sa klase e. di ko naman gawain yun no!" sabay siko sa tagiliran niya habang nakangiting minamasdan ang maamo niyang mukha. nakakatuwang isipin na hanggang ngayon ay nakaw tingin lang din ang naiigaganti ko sa kanya. ngunit wala naman akong balak na anuman sa kanya, masyado ko kasing naappreciate ang mga bagay na ginagawa niya para sakin.

" ano pwede ba? sayang naman kase kung uuwi ako ng maaga. wala naman ako natutunan.yung prof kase namin e. ang tamad."


"loko. di ko kasi close yung prof ko e.tsaka baka ma-OP ka lang. bahala ka."

biglang tumunog ang celphone ko habang naguusap kami.iniwan ko muna si christian habang patuloy na tinitingnan ang screen ng celphone ko. akala ko noong una ay nagmimiscall lang siya.

1...2...3.. tsaka ko sinagot ang tawag.

" oh bakit ka napatawag? may problema ba?"


dinig ko ang pagbuntong hininga ng nasa kabilang linya habang sinasagot ang mga tanong ko, alam kong may kaba at pagaalinlangan ngunit pinipilit niyang dalhin ang usapan at ang kanyang sarili.

" ahm, wala naman. kinakamusta lang kita. masama ba? bored na kasi ako sa bahay e." mahinhin nyang sagot sa akin.


"so kung bored ka kailangan ako ang kausapin? " pasuplado kong sagot na alam kong masasakyan niya.


"no choice eh." kasabay ng impit na hagikhik sa pagitan ng kanyang pagsasalita.


"ikaw talaga oh. ang sungit kahit kailan. binibiro lang kita. aayain sana kita mamaya sa trinoma eh.i'm going to look for shirts sana. alam ko namang expert ka pagdating sa mga ganon."



nagdadalawang isip pa ako bago sagutin ang pagaya niya sa akin.hanggang ngayon ay may duda padin ako sa kung bakit siya ganoon. hindi ko maiwasan isipin na may intensyon padin ang lahat ng kanyang ginagawa.kahit pa sabihin na dati ay sinubukan niya na itong ipursige sa kabila ng lahat, hindi ko makontento ang sarili ko sa pagiisip na maari paring magbago ang ganoong mga ginagawa niya.


" 5 pa tapos ng class ko e. anong oras ka ba pupunta don?"


" ganon ba? uhm, sige hihintayin nalang kita para magkasama tayong pupunta don. di kasi talaga ako makakaalis ng walang kasama. i'll pick you up at 5:20. ok na ba yon?"


"okay lang. cge, may class na ako. text nalang kita mamaya ha. bye."


pagkatapos noon ay agad kong ibinaba ang tawag at pinuntahan si christian. sa loob loob ko ay iniisip ko din kung bakit ako napa-oo sa alok niya.

" merong hindi tama."

pagdating ko sa library, nakita ko ang bag ko na nakapatong sa lamesa kasama ang isang papel na may sulat ni christian:

pre,

nauna na ko. pupunta nalang ako kay mama sa makati. ingat ka pag-uwi. =p

napangiti na lamang ako sa mga ganong banat niya. simpleng sweet lang. umalis ako agad para pumunta sa classroom dala dala padin ang pagiisip sa kung anong mangyayari mamaya. at kahit sa dulo ng mga inaalala ko, naroon padin si pat. mahirap mawala sa akin ang alaala niya. isang bagay din na pumipigil na magbukas sa aking sarili sa iba. hindi ko alam ang dahilan, pero tila ba hindi ko na kayang magbigay pa. sa idinulot sa akin ng nangyari sa amin ni pat, wala akong maisip na ibang gawin kung hindi ang maging mapagisa. hindi sa ibang bagay, kundi sa aspeto ng pagmamahal.





" gusto niyo pa ba mag lecture? o pahinga muna? " biglang sabi sa amin ng cool na professor ng pharmacology.


"sir, sa friday nalang sir! pahinga muna tayo bukas! katatapos lang ng exam sir wala pa kami pahinga e."


" ganun ba? madali ako kausap, ok cge. oh bukas magplano na kayo kung saan kayo tatambay ha? wala tayong pasok bukas."


hiyawaan ang mga classmate ko pagkasabi sa amin na walang pasok bukas.kulang nalang yata eh ienjoy nila ang walang pasok na buong linggo. masyado kasi nilang nauuto si sir.


05:15 pm

tiningnan ko ang oras sa aking celphone. malapit na siyang dumating. at hindi ako nagkamali, isang busina ang gumulat sa akin habang naglalakad sa campus ng eskwelahan.

" sakay na."

nakangiting niyang bati sa akin. kahit na biglang naalala ko ang punchline ni ate shawie sa super ferry,nangibabaw ang naaamoy kong paborito niyang pabango sa pagbukas niya ng bintana. bihira niyang gamitin yon sabi niya. kung mayroon lamang mahahalagang okasyon at importanteng lakad niya nilalagay. lalo akong nagtaka sa mga nangyayari. nakakapanibago.sobra.

" oh boss, kain muna tayo gusto mo? magpalit ka muna ng damit o, may shirt akong dinala sayo. alam ko namang sensitive ka kapag nakauniform ka sa mall. haha."

hindi ko nasakyan ang joke na yon. pero napapangiti ako. kinuha ko ang damit at nagpunta sa CR ng katabing kainan. kabisado niya parin ako kahit kailan.

ng makatapos, agad naming binaktas ang daan patungong EDSA para sa aming destinasyon. kinakabahan ako sa hindi ko malamang dahilan. kapag mga ganitong pagkakataon kasi, lumalakas ang kutob ko sa mga mangyayaring kakaiba.tahimik ang buong byahe,tanging ang tunog lang ng mga kantang RnB ang nariring sa loob ng sasakyan at mga tunog ng text na kapwa namin pinagkakaabalahan sagutin. masyadong normal. at yon ang hindi ko maintindihan.

magagabi na ng dumating kami sa aming pupuntahan. ipinark niya ang kotse sa bandang itaas. bumaba kami at lumakad papunta sa gate ng mall.

sa aming paglalakad, hindi ko maiwasan ang tingnan ang kanyang mukha, ilang buwan na din ng huli kong gawin yon. panatag, seryoso at mukhang may iniisip. noon ko napansin ang kanyang gayak, bihis na bihis, casual ang damit ngunit nakaporma.


siya padin ang mek na aking nakilala.


sa pagkakataong yon, hindi ko na din napigilan pa ang hindi magtanong:

" ano bang meron? sabi mo mamimili tayo ng damit. bakit nakaporma ka naman? tapos ako pa binigyan mo ng damit. nagtataka na ko sayo e."


hindi siya agad sumagot. mga ilang segundo din bago siya nagsalita. malapit na kami sa entrance ng sinabi niya,


" mahalaga kasi tong araw na to." sabay hila sa kamay ko habang dire-diretso ang lakad. medyo napapahigpit ang kapit niya sa akin ganon din ang paglakad niya na bumibilis. hindi ko na nagawang magreact pa. nahihiya man ako sa mga taong nakakakita sa amin, nilakasan ko ang loob ko hanggang makarating kami sa garden ng mall.

dinala niya ko sa isang hindi kilalang restaurant sa gilid. sa aming pagpasok, tumuloy kami sa isang upuan para sa dalawang tao. sumenyas siya sa crew ng restaurant at ngumiti. natulala ako sa mga naganap. ngayon, mas dumoble pa ang kaba at pagkalito ko sa mga kinilos niya.

"pasensya na ha. alam ko kasing hindi ka papayag kapag sinabi kong wala lang to. kaya gumawa ako ng dahilan ko. nakalimutan mo kasi e."

nakatingin lang ako sa kanya. ngumingiti siya pero hindi ko parin maisip kung ano ang meron. pilit kong binabalikan ang araw na iyon. kung may okasyon ba, pangako niya, oh kung ano man na nagpapaespesyal sa araw na yon. wala akong maisip.

" masaya ka ba? " tanong niya sa akin.

"masaya saan? okay lang naman ako. alam mo naman yon. "

isang tipid na ngiti ulit ang nakita ko sa kanya. isang makabuluhang tingin na tila ba may nais ipahiwatig.

" kase kung hindi ka man masaya ngayon..."


naputol ang pagsasalita niya ng dumating ang waiter at isinerve ang isang cake.kasama noon ang isang ballpen at notebook.




" happy 14th year of friendship." ang nakasulat.



espesyal nga para sa amin ang araw na iyon, ang ika-6 na araw ng Mayo ang unang beses naming pagkakakilala ni mek. yon ang unang araw ng pagbisita ng mama niya sa bahay namin. mga bata pa kami noon. ng sumunod na pasukan ay naging classmates na agad kami. naging magbestfriends hanggang sa kasalukuyan.








" sorry nakalimutan ko. ngayon mo lang din kasi ako binati ng ganito, nagtataka nga ako bakit sobra yung binibigay mong atensyon. mek, alam mo naman na,"


hindi ko na ipinagpatuloy pa ang aking sinasabi, hinawakan niya ang kamay ko at saka sinabi ang mga salitang tila ba nagpanginig sa aking buong katawan.




" kalimutan natin ang lahat ng nangyari pwede ba? magsimula tayong ayusin ang lahat. nagkamali ako noon, oo. at pinagsisisihan ko ang kaduwagan kong yon. hinayaan kita kahit alam kong kaya kong magdesisyon para satin. i feel so guilty. at hindi ko alam bakit ba ganito. gusto ko sanang bumawi gusto kong tulungan kang makalimot sa lahat ng sakit na nagawa ko at ng ibang tao.

wala akong nagawa. hinayaan kong walang reaksyon muli sa ganoong pagkakataon. wala na akong pakialam sa mga nasa paligid ko, o kanino man. nagpapakatotoo ako. ito ang kahinaan ko.

binigyan niya ako ng panyo. ipinunas sa mata kong nangingilid ng luha sa pigil na pagiyak. pinilit niya akong pakalmahin at ipinabalot ang cake na inihanda niya. agad kaming lumabas at napatigil sa hallway. nagpaalam siyang mag CR sa akin at iniwan ang dala niyang gamit kasama ang regalong notebook at cake.sa pagkabigla, nahihirapan akong ipasok sa isip lahat ng yon. masyadong mabilis.

ang tanging alam ko lang ay ang lisanin ang lugar na iyon.


tinungo ko ang parking lot at kinuha ang gamit ko. nagmamadali sa pagayos habang nalilito sa kung anong gagawin. natigilan ako sa aking ginagawa nang makita ko ang notebook. isinulat ko ang nararapat na sagot sa mga bagay na nagpapagulo sa nararamdaman ko. mapusok ngunit alam kong yon ang tamang gawin sa sitwasyong iyon.


dumating siyang nagmamadali sa paghabol sa akin. ibinigay ko ang susi at nagdahilan na nagpaalam na aalis na dahil may rehearsal pa kami para sa recital. tahimik lamang siya at saka hinayaan akong umalis.

tinatanaw ko siya sa malayo, habang dala ang takot sa maaring maging bunga ng nagawa ko.










ang magpaalam.

pagbabalik

" pd bang jan muna ko magstay sa bahay nio? gabi na kase la na ako msakyan. pakisabi nalang kay tita. txtbk if ok lang."

wala na akong pakialam sa oras ng mga panahong yon. isang buwan na kaming nagkikita ulit. bumalik siya noon lamang unang linggo ng april. kasama niya ang soon to be na asawa niya at ang kanilang magiging anak.




si Mek.




" okay lang, para naman ibang tao ka samin. nagpapaalam ka pa. if u want, just wait for me there. nandito pa ko sa libis. house party nila gio."


napangiti ako. hindi parin siya nagbabago.


unti-unting bumalik sa aking alaala na halos isang taon na din ang nakalipas, mula ng mangyari ang mga tagpong yon, akala ko'y hanggang doon na lamang matatapos nang iwan niya ako para sa isang responsibilidad na mas pinili niyang panindigan, hindi pala. inamin niya ang tunay niyang nararamdaman sa akin noon. ngunit huli na ang lahat. aminado ko na sa sarili ko na hindi ko na kaya pang ibigay muli ang pagmamahal na yon, nandoon din ang panghihinayang na sana noon pa niya to nagawa.





"kung kailan nahanap ko na yung taong papalit sa kanya."



halos 2 oras akong naghintay sa pagdating niya. nangako siyang susunduin ako pagkatapos ng party na pinuntahan niya. mahilig siya doon, lalo na dati laman siya ng mga gimmikan at tamabayan na malapit sa UP, ang kanyang eskwelahan. doon din kami madalas mag-usap, at magsayang ng oras ng mga panahong yon.

" hindi na siguro siya darating. hindi nanaman papakawalan ng mga kaibigan niya yon panigurado."

ang mga salitang tumatakbo sa isip ko ng mga oras na yon. matagal tagal na din simula ng huli kaming nagkita. may kaba sa aking dibdib sa bawat paglipas ng oras habang hinihintay siya. naubos ko na ang limang kape, at tatlong cinnamon bread ay wala parin. nawawalan na ako ng pag-asa.



" uy! haha! nandito na ko! " sabay gulo ng buhok ko habang pabirong sinasakal ako.

" pasensya na ha! si gab kase pinashot pa ko eh. hahaha. tara, kain tayo ulit. ako taya."

alam kong naasar na ko noon, pero hindi ko magawang magalit. kagaya parin siya ng dati. paulit-ulit kong nasasabi sa aking sarili.


"ui, tara! tahimik ka nanaman. galit ka ba? "


binasag niya yung sandaling pananahimik ko. ang totoo'y hindi parin ako makapaniwala na nandito na siya ulit. masyadong mabilis. parang kailan lang iniisip kong maaring hindi na siya bumalik. pero mukhang sadyang kakaiba ang pagkakataon, gaya ng mga nangyari ng nakalipas na buwan, mabilis din nagbago ang lahat.

"hindi noh! mga tanong mo talaga kahit kailan. sikmuran kita gusto mo? "

tumanggi na akong ilibre pa niya ako ulit. ang sabi ko'y pagod na ako at gusto ko ng magpahinga. bumabagsak na din kasi ang mata ko kaya hindi na ko nagdalawang isip pang mag-aya na para umuwi. kinuha niya ng gamit ko at isinakay sa sasakyan. tahimik lang ang buong oras ng paguwi namin sa kanila. isang bagay ang kapwa namin pinakikiramdaman. kung paano makikisama sa bawat isa na para bang kinalimutan ang lahat ng nangyari.

pagdating namin sa bahay nila, agad akong bumati sa kanyang mama at niyakap ito. para na din kasing anak ang turing sa akin non. lumaki kami ni mek na halos magkasama sa araw araw. sa eskwela, sa barkadahan, sa kalokohan at sa halos lahat ng bagay. mula pagkabata, hindi na iba ang lahat sa aming mga magulang. para kaming isang pamilya.

" kamusta naman ang bakasyon mo? alam mo walang ibang bukang bibig yang si pepe kundi ang umuwi na dito pagkatapos ng christmas break. akala siguro eh mura lang ang pamasahe."

panimulang tanong ng mama niya sa akin. nakuha ko ang ibig sabihin niya, napangiti lamang ako.

"uhm, wala po kaming bakasyon tita, grabe nga po kasi summer class na agad after ng holy week. isang linggong pahinga dire-diresto na ulit. si tito po ba kasama niyo?"

nagpatuloy ang kwentuhan ng halos kalahating oras din. napagusapan namin ang mga iba't ibang bagay tungkol sa mga nakalipas na buwan, mga namatay na kamag-anak nila, ang kalagayan ng mga negosyo, at syempre, ang pagbubuntis ng kanyang magiging asawa. oo, minsan din tumatagos ang nararamdaman ko sa kanya. mahirap magkunwari na ok lang ang kalagayan niya ngayon para sakin. pero alam kong mahirap gumawa ng paraan. mahirap.

"ma, pagpahingahin mo na yan si toy, me pasok pa daw siya bukas. tingnan mo ang eyebags niya oh."

biglang singit ni mek sa kalagitnaan ng aming paguusap ng mama niya.

" ikaw naman, ngayon na nga lang kami nagkausap ng paborito kong inaanak eh. oh siya, magpahinga ka na at mukhang pagod ka na nga. ipinahanda ko na ang kwarto na tutulugan mo kanina pa. pe, samahan mo na nga si toy."

" wag na ma, tabi nalang kami matulog. miss ko na din yang bestfriend ko na yan eh. tara na, bibigay ko n din pasalubong ko sayo."

hindi na ako nakaimik sa mga sinabi niya. tumango na lang din ang mama niya bilang pagtugon. sumama ako sa kwarto niya.

ibinigay niya sakin ang pasalubong niyang t-shirt pagdating namin sa kwarto. isang t-shirt na pinasadya niya para sa akin. nakalagay ang pangalan ko at sa likod ang picture ko. natawa ako at sinabihan siyang korni pagkatapos non. alam na alam niya ang mga tipo kong regalo.

" sensya na ha! yan nalang kasi naisip kong regalo eh. di din ako nakapaghanda sa paguwi ko. alam mo kasi pinilit ko lang talaga si mama. sabi ko sa kanya babawi ako sa kanya pagbalik namin. "

" eto naman, di na kailangan yun no. aus lang." tinitipid ko ang bawat sagot ko sa kanya. ayokong magbigay ng pahiwatig ang bawat salita na maibibigay ko sa kanya. hindi dahil sa ayaw kong magkamali ng masasabi, kundi pinoprotektahan ko ang aking sarili sa mga posibleng mangyari.

binigyan niya ko ng damit pampalit. nagshower muna ko bago tuluyang humiga sa higaan niya. naglalaro siya ng computer games ng matapos ako sa pagaayos tsaka palang siya nagsalita at nagtanong sa akin.

isang tanong na kanina ko pa pinaghahandaang sagutin.







" kamusta na kayo ni pat? "





tumahimik ako saglit. bumutong hininga at saka sinabi,


" ok lang, tatlong buwan na din mula ng huli kaming magkita."



di na siya nagtanong pa. alam kong inisip niyang mabuti bago siya nagsalita at sinabing,

" di ako nagkamali."


ng mga oras na yon gumulong ang luha ko na wala sa control ng emosyon ko, tsaka dahan dahang pumatak ng di ko rin maisip kung bakit.



" tahan na..."



















...nandito na ko."

turok

pinapanalangin ko na matapos na ang 30 mins. na oras para sa laboratory namin. halos maihi na ko kakadasal para lang hindi matuloy ang practical.

pero no choice. talagang oras ko na talaga.

" okay, masakit lang to konti. tiis lang." sabi ni mam areola sakin.

hinugot ko pati ang mga ugat ko sa leeg para ibaling ang atensyon ko sa pagturok sa akin. eto na,

"1.. 2.. 3..." patay kang bata ka.

umikot ang paligid. nakita ko ang cute na muka ng aking crush. at saka tuluyang nawalan ng malay.

ang tanga ko. nakapikit lang pala ako. feeling ko lang pala.

"tapos na?" tanong ko sa partner ko.

"oo, di mo ba naramdaman?"

abot langit na pasasalamat ko sa unang sabak ng tusok sa akin. buti nalang at parang kamay ng nanay ang napunta sakin na partner. close na agad kame. isang malaking ngiti ang pinagmayabang ko sa mga classmate ko. feeling superman sa pagproject ng walang kamatayang "killer smile."

"ikaw na." agad na sabi ni mam nipples sa akin.

"ok mam." sabay kuha ng gamit pang injection at nanginginig na inayos ang karayom.

"okay, inform the patient about the procedure and stabilize the whole process." isang instruction na binigay sakin ng wide mouth ko na professor.

"ok mam, this would hurt very litel onli. you make tiis lang ha." nakapikit ang partner ko.

mukha siyang matapang.

"1...2...3..."

"arayyyyyyyyyyyyyyyyy!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "

lumabas mula sa balat niya ang water solution na ininject ko.


wala akong kasalanan.

disturbia

sa sobrang kaartehan ko kanina, hindi ako nakapasok ng first subject ko. imagine sa kakahintay ng aircon bus lang ang naging dahilan noon. minsan, sumosobra na talaga ko. pero ewan ko ba, mahirap kapag hindi ko nagagawa yung mga bagay na nakasanayan ko na.

pagdating ko sa school, sinakto kong labasan na namin para sa break. syempre, para iwas na din sa pa-bida man epek. mabuti nalang at magaling ako sa acting at napaniwala ko na super traffic kahit hindi naman. wala akong mahanap na kaibigan kaya pinilit kong lakasan ang loob ko para tumambay mag-isa. hanggang sa makita ko ang mga classmate ko.

" andito sa franks. malapit sa gate." sagot ng classmate ko na parang imbyerna na sa kakatawag at kakatanong ko.

"ah? saan ba yan?" sabay toot toot toot ng letcheng celphone. ubos na pala ang load na ipinadala sa akin ng misteryosong tagaload ko. oo tama, hindi ako nagjojoke. meron akong taga load na imbisibol. tuwing umaga mga bandang 8-10 pumapasok ang load niya. hindi ko man lang siya mapasalamatan at lalong naaning ako kung bakit niya ko niloloadan. kung sino man siya. sumalangit nawa. amen.

" saan ba tayo kakain?" agad kong bungad sa kanila.
" nakakasawa na kasi dun sa bubuyog na yun. puro tig-39 kinakain ninyo. " hindi ko alam kung gusto nila akong sampalin. pero ramdam kong naoffend sila. well, may pagkaprangka naman talaga ako minsan.

" ah! kay manong pe-pe tayo!"

isang madilim na katahimikan ang bumalot sa amin. sabay pakawala ng isang tawanan na hindi ko namalayan kung nautot ako sa tuwa.

"bwahahahahahah. nyahahaha. pe-pe daw...! " kung di lang sila babae ay binigwasan ko na din sila. sabay lakad namin papunta sa kainan. may feeling talaga akong napilitan sila na sumunod sa akin. umupo kami katabi ang mga nursing kit namin na hindi naman mukhang pang-nursing dahil mukang kit lamang ito ng manicurista sa malayo. mabuti nalang at may laman na injection kung hindi ay baka tinawagan na kami para magservice.

"oh ano, order na tayo! " bibong bibo kong sinabi habang sila ay nakatunganga naparang si winnie the pooh.

"cge. ikaw nalang kumain, papanuorin ka namin." isang masarap pasabugan ng granadang sagot ang ibinalik sa akin ng nagmamaganda kong kaklase.

wala akong nasabi. isang maliit na "OK."
ang naisagot ko. sabay paalam nila at may susunduin daw sila sa labas.

sakto namang nakita ko si crush na bumibili ng fit and right. nagtataka na nga ako dahil kasing taba na siya ng lapis ko pero ayaw padin niyang tumaba. agad ko siyang kinaray at inayang kumain. syempre, dahil ako ang nag-aya, ako din ang taya. feeling ko tuloy minsan kapag magkasama kami eh ako ang boyfriend niya na may buhok hanggang edsa-balintawak. oo medyo maikli lang yon. kaya naman minsan din, nafi-feel kong nagugustuhan din ni crush na magkasama kami. at oo ambisyoso ako. haha.

pero ang katotohanan eh sabay kami umuuwi. hindi ako flirt. social butterfly lang. kung ano yon, search niyo nalang.

anyway, hinatid ako ni crush hanggang sa room namin at dala ang iba kong gamit. oo abusado din ako dahil tinake advantage ko ang kabaitan niya. atleast may napapala ako sa paglibre ko no. seryoso. mabait talaga si crush. cute at makulit pa, kaya naman, aus lang na minsan nakakaganti ako sa kanya.

NCM 100= para sa mga neophyte sa nursing ito ay isang subject na inaabangan ng mga nurses. dito mo mafefeel ang unang excitement na magiging nurse ka na. dahil nakauniform ka na ng puting puti ( na minsan ipagpapasalamat mo na maganda ang stylist ng school mo) pero eto din ang initiation mo sa lahat ng pasakit sa nursing. kasama na dito ang injection. --ang nagiisang bagay sa mundo na kinatatakutan ko.

" okay ganito ang tamang pagtusok ng bevel ng syringe." sabi ng excited kong professor na sa sobrang excitement ay nakalimutang magpakilala. itago nalang natin siya sa pangalang " estilita areola."

" parang masakit." galing sa nakatabingi na bibig ng cute ko din na classmate. eto yung nakikipag eye to eye contact sa akin kapag nagkakasalubong ang mata namin. tinabihan niya pa nga ako kanina at feel na feel ang pag paypay ko ng abaniko sa kanya. at ngayon, nagpresenta siyang maging model ng subcutaneous na injection. kaya naman, kailangan niya din magpretend na di siya nasasaktan.

" di siya masyado masakit." sabay kurot ng braso habang tinatago ang namumutla na labi.

kahit ramdam ko na tinitiis niya yon, nagpretend kami na namamangha kami sa kanya. minsan talaga kailangan mong makipagplastikan para masabing nakikisama ka. totoo yan.

ng magbreak na ay halos maihi na ako ng 3 drops sa sobrang kaba para sa activity bukas. umaakyat na sa ulo ko ang lahat ng dugo ko. buti nalang nakita ko ulit si crush,dala dala ang kit ko. agad umagos pababa ang mga redblood cells ko na parang mens lang. malakas ang flow.

" nakalimutan mo oh." sabay ihip ng hangin na parang may umutot ng malakas. pero fresh ang air. nakangiti siya. yon lang pala yon.

" okay class, dahil advance nanaman tayo ng 6 topics, wala ulit tayong pasok sa thursday. wag kayong maingay ha? magplano na kayo ng mga pupuntahan ninyo." yan ang banat ng aking professor surgeon sa pharmacology. cool ang pinakabest description sa kanya. sa sobrang cool ay na uunti unti narin magcool down ang mga buhok niya sa ulo. kung lahat lang ng teacher ganito, maraming gaganahan pumasok at magaral.

habang nananahimik ako, at nakikinig, tama idinugtong ko ang nakikinig dahil bihira ako makinig sa professor ko. puro libro ang kinakausap ko dahil meron akong teorya na kapag pinapakinggan mo ang professor mong iba sa libro ang sinasabi, kahit kailan, di kayo magkakasundo. biglang lumapit sa akin ang dalawang babae na classmate ko. isa lang ang naisip ko. walang magawa ang mga to.

"hi kuya, may NOTES ka na ba? " sabi sakin with matching twinkle of the eyes.
"uhm, oo, susulat nga ko ulit eh." sabay talikod at hawi ng bigote kong abot tuhod. sa isip ko, green na ang naiisip ko. pero hindi ako manyak.

suplado ako sa totoo lang at pinipili ko lang din ang taong kakausapin ko, pero minsan, madadala ka din kahit di masyado interesado ang kausap mo.

" bye." isang bati mula sa isa kong classmate ang nagpalingon sakin ng uwian na. nagulat ako dahil di ko inaasahan. suplado kasi sya. ngumiti lang ako na kunwari pa-discreet smile lang. nadala naman. isang plano ang nabuo sa isip ko.

pero bago ang lahat, nagdadasal ako para bigyan ako ng super human powers para hindi himatayin bukas sa return demo namin.

Simula

Sabado ng umaga, gumising ako ng mga pasado alas-10 na. agad akong nagpadala ng group message sa mga kaibigan ko para bumati ng good morning. hindi ko rin maintindihan kung bakit at paano ko nakasanayan to simula ng nag-college ako. siguro dahil minsan, nakasanayan ko din ang magagandang umaga. pagod parin ang katawan ko, dala na din ng araw araw na maagang paggising at paguwi ng gabi kaya eto, nararamdaman ko na ang kapalit ng mga ginagawa ko. umuulan pala sa labas. ang sarap sa pakiramdam. akala ko nga may pasok ako kaya ako napabalikwas bigla sa kama.

"mabuti nalang." sabi ko sa sarili ko.

Isang linggo na din ang lumipas mula ng magbukas ulit ang summer class namin. araw araw ang pasok ko, tuwing alas-10. pero mas maaga kong gigising para makapaghanda ng mga gamit ko. mahirap na din malate lalo na mahihirap na subjects ang kinuha ko ngayon. masaya pero talagang nakakaubos ng lakas.

" i'm happy with you. really. you're too much of what i deserve to have."

isang message na galing sa pinakamatalik kong kaibigan ang nagpagana sa araw ko. pupunta pala siya ng batangas ngayon, magiging busy na din siya kagaya ko. bumangon akong iniisip ang mga bagay bagay na meron sakin ngayon, napaka normal. hindi ko pa maisip kung anong magandang gawin kasabay ng pagkain ng almusal kong sopas at puto.

pagkatapos ng agahan ko, hinarap ko agad si sinc-o. ang aking pc. kinamusta na para bang lagi akong may bagong malalaman. konting busisi lang at ok na siya. ilang taon ko na rin siyang kasama sa lahat ng mga pinagdadaanan ko. ilang problema na din ang nakatama sa kanya pero di parin natitinag. team-up kami lagi, sa kalokohan, saya, sikreto at mga problema ko.

wala na naman tao sa bahay. ilang beses na din ang ganitong eksena. minsan nakakasanay na din na nabubuhay ako mag-isa. busy kasi lagi si mama sa trabaho, kung hindi man, sa negosyo namin. bakasyon din ang mga kapatid ko ngayon, at kapag minamalas ka pa, pati katulong namin wala din.

" you have 504 new mail messages."

bungad agad ng ym ko sa pagbukas nito. anak ng tinapa. inisip ko kung papaano iisa-isahin ang mga sulat na yon. kahit pa sabihin na may spam e-mails na kasama doon, hindi ko parin makukuhang basahin lahat sila. agad kong naisip ang pinakamadaling solusyon sa problema ko, --- ang burahin silang lahat.

Minsan, di ko na rin maintindihan kung bakit paako nagiinternet. kahit naman nandito lahat konektado ang mga kaibigan ko, mga kakilala, kaklase, kalandian, kalokohan at lahat ng "ka" sa buhay ko, eh nawawalan na din ako ng gana.

" you have received $ 53,425,467 by helping chan pogi in a job "

napangiti nalang ako habang bumubungad ang mafia wars game ko sa facebook. matagal tagal ko na din kase pinaghihirapan tong larong to. minsan, nakakapanghinayang na sa laro ko lang naipapakita ang mga strategies ko. sa bawat pagclick ko ng mouse, ilang bagay din ang sumasagi sa isip ko. mga bagay na hindi rin kontrolado ng isipan ko, na sa tuwina ay inaasam kong gawin muli. sinubukan kong makawala, ayan nanaman siya.

kusa nalang akong dinala ng mga web pages kung saan ako dapat. dinaanan ko ang iba't ibang alaala na nagpapabalik sakin sa kung ano ang dati kong ginagawa, hindi ko namamalayan, binuksan ko ang photoshop, idinisenyo ang bagong itsura naipapakilala ko sa lahat, kinulayan ang mga imahe na simbolo ng dati kong sarili. pagbangon, pagiging masaya, at pagtanggap sa katotohanan na hindi ko mahihindian pa. sinipat kong mabuti ang mga kurbada, na magiging parte ng isang bagong kabanata. at sa bawat pagsulat ko ng mga salita, isang bagong simula ang pinipilit kong makita.

pinatugtog ko ang musika,
at sa paglabas ng mga letra,


ako'y handa na.